Een getuigenis die aanzet tot nadenken ...

  • 22 juli 2020

Zondagnamiddag, even buiten proberen wat frisse lucht te happen voor zover het gaat. Zittend op een stoel, hoofd op tafel… ziek.

 

 

 

 


Tot de gsm gaat. “huisartens-wachtpost”. Nee, dit kan niet waar zijn.
“Mevrouw, u testte helaas positief op Corona. We bellen u omdat de huisarts morgen misschien in verlof is door het lang weekend”…


Het slaat heel even in als een bom, dit kan toch niet waar zijn?! Niet hier, niet ik… Er moet ergens een fout gebeurd zijn, data verwisseld misschien? Maar mijn lijf zet me snel met beide voeten op de grond. Het is zover, ik heb ervan. Nog steeds kan ik het niet vatten, kan ik het niet geloven dat ik opeens één van de statistiekennummers ben.


Of beter, zou moeten zijn want het is niet zo! En daarom wil ik even schrijven… al helpt het maar 1 iemand om niet ziek te worden, één iemand om toch weer meer die handen te wassen, toch beter op de afstand te letten, toch maar nee te zeggen voor je in die massa stapt. 


Ik zag de cijfers gedeeld worden… laatste update: 0 in Wichelen. Lieve mensen, het zijn er al zeker 2 in Wichelen dus ik neem aan dat ook in de omliggende gemeenten hier en daar wel besmettingen zullen voorkomen. Ik hoop het niet maar ik vrees ervoor.


Want als ik jullie 1 ding kan verzekeren dan is het dat wij voorzichtig zijn geweest. We hebben geen familie en dus ook geen samenkomsten in familiale kring, we hebben geen kinderen wat ook deze cirkel uitsluit, we werken niet meer (mijn man is gepensioneerd, ik ben 49) dus ook daar zijn de contacten beperkt, we gaan bewust niet naar massaevents… enz.


Ja, we zien vrienden, ja we gaan uit eten, ja we komen gelukkig weer meer buiten dan in maart en april mogelijk was maar JA, we letten op.


Wat niet wil zeggen dat waarschijnlijk, zoals bij elk van ons het geval is, iedereen zijn aandacht wat verliest, laat ons daar maar eerlijk in zijn. Eens de eerste angst is verdwenen, verzwakt onze aandacht. Was je al eens minder je handen, kom je al eens meer aan je gezicht terwijl je in de winkel loopt (deed ik in het begin helemaal niet), wordt de 1,5 meter tussen vrienden al eens 15cm tot je opeens weer achteruit stapt in het besef dat je je alertheid verliest. Ik denkt dat dit bijna iedereen wel eens overkomt. Dit is geen onverschilligheid, dit is niet meer dan menselijk!


En toch… ik heb echt geen idee waar ik het oppikte. Ik blijf in mijn agenda kijken, teruggaan in de tijd… helaas. Iedere vriend die ik de laatste 2 weken zag werd gecontacteerd, ik verwittigde de mensen in het appartementsgebouw enz enz…  (je hebt geen idee hoe het voelt te weten dat je zelf mensen kan besmet hebben… dit is echt niet waar je wil aan denken, geloof me).


Mijn man werd ook ziek, het kon niet anders. De angst dat het fout gaat met hem is immens, ik probeer me hier niet in vast te bijten want dit kan niet gezond zijn! We proberen positief te blijven. Het is beangstigend als hij in bed ligt… elk uur naar boven gaan kijken of hij nog rustig ademt, de paniek die je overvalt als je de zware hoest hoort (die ik momenteel niet heb), de eerste hoop als je denkt dat je je even beter voelt en de nieuwe angst als je voelt dat het lijkt alsof je nu wat ademnood krijgt… Het wordt opeens niet alleen ziek zijn maar evenzeer een emotionele rollercoaster. Ik kan het nog steeds niet vatten dat wij getroffen zijn.


Nu, ik ga dit verhaal niet dramatiseren, tot zover valt het mee. Ja we zijn echt ziek maar ik denk en hoop dat mijn eerste 5 dagen het ergst waren en we nu in een beter fase zijn beland, ik hoop zo heel erg hard dat het bij mijn lieve man ook bij de symptomen blijft die hij nu heeft en we bij dit ongeluk (want ik vind dat dit echt is wat we hebben, bad luck), ook het geluk mogen hebben hier goed door te komen. Zoals zovelen, ja inderdaad… zoals de meeste, gelukkig!


Maar onderschat het niet, denk aub 2 keer na. Het is NIET ver weg, het is overal.
Ik weet nu 100% zeker dat de mensen die ons kennen opnieuw meer alert zijn, het is een wake-up-call voor hen. Als wij het krijgen staat het bij elk van ons voor de deur.


En hoe komt mijn bericht hier nu terecht….? Omdat ik zag dat de “officiële” cijfers helemaal niet correct zijn en ik dit ontzettend jammer vind voor de mensen van deze site die proberen zo correct mogelijk te informeren! Die begaan zijn met de burgers maar onbewust al achterhaalde info moeten delen.
Dit zou de update van de laatste 3 dagen zijn… niet dus. Ik werd zaterdag getest en werd zondag positief bevonden. We zijn vandaag woensdag…

Ik wens jullie heel erg veel gezond verstand… we zijn allemaal mensen van vlees en bloed, maken fouten en vergeten. Het hoort bij ons mens-zijn… alleen hoop ik dat de onverschilligheid vermindert, want daar is heel erg weinig aan te doen en het maakt heel erg veel kapot.

Vanwege een bezorgde burger uit Wichelen

 

Vanuit Eerstelijnszone Scheldekracht willen wij mevrouw uitdrukkelijk bedanken voor deze moedige getuigenis en haar en haar man van harte veel beterschap toewensen.

Verder wensen wij ook nog even te verduidelijken dat normaal gezien alle communicatie hierover via de vaste huisarts gebeurt. De huisartsenwachtposten krijgen normaal gezien de resultaten niet te zien. 

Het klopt dat de actuele situatie lichtjes kan afwijken van de gerapporteerde cijfers. Er zou een vertraging van vier dagen op de cijfers zitten.